سفارش تبلیغ
صبا
میوه دانش، با کردار نیک چیده می شود نه باگفتار نیک . [امام علی علیه السلام]
 
دوشنبه 96 آبان 22 , ساعت 10:54 صبح


لطفـا مـرا بشنـو، گفت‌وگو با شریک زندگی‌مان را بیاموزیم


یکی ‌از ‌مشکلات بین همسران، این است که نمی‌دانند چطور درباره موضوعات مختلف صحبت کنند

 

تردیدی نیست زنان و مردان در بسیاری از موارد از جمله چگونه اندیشیدن، صحبت کردن و رفتار‌های خود، با یکدیگر متفاوتند، ولی برای برقراری یک ارتباط موفق و نتیجه‌بخش، باید ببینیم چگونه می‌توان با وجود تمام این تفاوت‌ها، ارتباطی به دور از تنش و جر و بحث داشت، یعنی در واقع گفت‌وگو با شریک زندگی‌مان را بیاموزیم.


تکنیک‌های گفت‌وگو با شریک زندگی‌مان
در تمام مدتی که به حرف‌هایش گوش می‌داد، احساس می‌کرد اصلا نمی‌فهمد‌ چه می‌گوید. هرچه بیشتر با هم حرف می‌زدند، کمتر‌ متوجه منظور همدیگر ‌می‌شدند. با شکایت می‌گوید: آخه من که توقع زیادی ازش ندارم. فقط می‌خوام بیشتر برای زندگی‌مون وقت بگذاره، ولی هر بار یک جوری رفتارش رو توجیه می‌کنه و می‌گه، تو از اول هم می‌دونستی که کارم چقدر برام مهمه. وقتی هم برای رفتن به سفر و جاهای دیگه ندارم، ولی هر بار باید دوباره برات توضیح بدهم. تا می‌خواهیم حرف بزنیم ناراحت می‌شی. هیچ نتیجه‌ای‌هم از حرف‌هامون نمی‌گیریم...

تردیدی نیست زنان و مردان، در بسیاری از موارد از جمله چگونه اندیشیدن، صحبت کردن و در نتیجه رفتار‌های خود، با یکدیگر متفاوتند، ولی برای برقراری یک ارتباط موفق و نتیجه‌بخش باید ببینیم چگونه می‌توان با وجود تمام این تفاوت‌ها، ارتباطی به دور از تنش و جر و بحث داشت. گاهی ما برای فهماندن منظور خود ناگزیر به مکالمه با همدیگر هستیم. پس باید بتوانیم گفت‌وگوی مناسبی با یکدیگر داشته باشیم و تکنیک‌های چگونه حرف زدن را بیاموزیم.
 
تفاوت بین شنیده‌ها و گفته‌ها
همان‌طور که کیفش را روی مبل می‌انداخت، گفت: مریم‌جان قبول کن حرف زدن با سعید هیچ فایده‌ای نداره... هر راهی رو بگی من امتحان کردم، ولی‌ تاثیری نداشته. باور کن گاهی حرف همدیگر را نمی‌فهمیم. این جور مواقع درمونده می‌شم و نمی‌دونم چه کار باید بکنم. انگار اصلا به حرف‌هام گوش نمی‌ده. همیشه داره کارهای خودش را می‌کنه و نظرش هم این است که من بی‌خودی غر می‌زنم! آخه به نظر تو، من اگر بخوام حرفم را بزنم، یعنی این‌که دارم غر می‌زنم؟ واقعا این مردها چرا این‌قدر با ما فرق می‌کنند ؟!... ما چه جوری باید بگیم چی می‌خواییم؟

به نظر‌ می‌رسد تفاوت‌های زنان و مردان گاهی مشکلاتی را برای آنها به وجود می‌آورد که رابطه را با مشکل مواجه می‌کند، و در این میان یکی از مهم‌ترین جنبه‌ها، حرف زدن آنها با یکدیگر است.

یکی از مهم‌ترین ابزار برای برقراری ارتباط موفق، خوب گوش‌ دادن به حرف‌های یکدیگر است، گوش‌ دادن درست، یکی از مهارت‌هایی است که اگر بخوبی با آن آشنا باشیم، تنش کمتری در ارتباط خواهیم داشت، زیرا ‌یکی ‌از ‌مشکلات و‌ گلایه‌های ارتباط بین همسران، این است که نمی‌دانند چطور درباره موضوعات مختلف صحبت کنند که به دعوا و دلخوری منجر نشود. بسیاری از افراد برای حل این مشکل دنبال راهکار و مهارت می‌گردند، که حرف زدن درست و توام با آرامش را یاد بگیرند، غافل از این‌که بیشتر مواقع مشکلات ما در نحوه بیان جملات است، یعنی اغلب‌، نحوه بیان ما باعث ناراحتی و آزار طرف مقابل می‌شود.

بنابراین ‌همان‌گونه‌که ارتباط، مهم‌ترین‌ پایه زندگی‌ است، مشاجره هم مخرب‌ترین عامل پاشیده شدن آن است. زن و شوهر با مشاجره، هم عواطف و محبت‌شان را جریحه‌دار ‌کرده و هم ارتباط خود‌ را با مشکل مواجه‌ می‌کنند، یعنی همان‌گونه‌که برقراری ارتباط خوب باعث می‌شود که دو طرف بیشتر به هم نزدیک شوند، مشاجره هم آن را خراب می‌کند و آدم‌ها را از همدیگر دورتر و دورتر می‌کند. پس چه باید کرد؟

دکتر نجابتیان، مشاور خانواده در این خصوص می‌گوید:‌ به جرات می‌توانیم بگوییم که شاید 10 درصد از‌ ارتباطات کلامی که بین زن و شوهر‌‌ها ‌رد و بدل می‌شود، یک ارتباط سالم است. به این دلیل که وقتی رابطه صمیمانه‌ای مانند ارتباط زناشویی به‌وجود می‌آید، مسائل و مشکلاتی نیز به‌دنبال خواهد داشت که همیشه ‌یکی از طرفین می‌خواهد مساله و مشکل خود را مطرح کند.

به این ترتیب گاهی دو طرف وارد گردابی از سوءتفاهم و بحث و دعوا می‌شوند. همین موضوع هم، اغلب مانع از طرح بحث اصلی می‌شود. یعنی وقتی دو نفر‌ با هم بگو مگو‌ دارند، ولی ارتباط عاطفی هم با هم ندارند، به محض این‌که اختلافی پیش می‌آید، کارشان به دعوا می‌کشد، اما زن و شوهر‌ها معمولا‌ هنگام دعوا و مشاجره خیلی ساده مشکلات را به ارتباط شخصی و خصوصی خود ربط می‌دهند. مثلا ممکن است بعضی صفات‌ جزو خصوصیات شخصی یک فرد باشد، ولی‌چون هنگام دعوا به آن نقطه ضعف‌ها اشاره می‌شود، همین موضوع باعث کدورت و ناراحتی آنها از همدیگر می‌شود.
 
نحوه بیان متفاوت
در دعوای بین همسران، معمولا خود موضوع مورد اختلاف، باعث ناراحتی همسران نمی‌شود، بلکه اغلب نحوه بیان این نظرات است که طرف مقابل را می‌رنجاند و باعث ناراحتی‌اش‌ می‌شود. وقتی مرد از طرز صحبت کردن همسرش ناراحت می‌شود و فکر می‌کند او قصد رنجاندنش را دارد یا با صدای بلند با او صحبت می‌کند، چون قصد دارد با او دعوا کند، همه تلاش خود را به کار می‌برد که ثابت کند حق با اوست. بنابراین در چنین موقعیتی به احساسات طرف مقابل توجهی نمی‌کند و به این ترتیب او را می‌رنجاند، در صورتی که مرد نمی‌تواند احساسات او را در ک کند و خیلی اوقات حتی حق ناراحت‌شدن را به همسرش‌ نمی‌دهد. در چنین مواقعی زن هم چون احساس می‌کند همسرش او را درک نمی‌کند، واکنشی نشان می‌دهد که مرد را ناراحت می‌کند. مرد هم که علت واکنش زن را نمی‌داند، به جای این‌که لحنش را تغییر دهد، به تفسیر و توجیه منطقی کارهای خود ‌می‌پردازد.

در ا‌ین هنگام هر دو طرف نمی‌دانند که با این گونه حرف‌زدن‌های خود، درواقع‌ دارند مقدمات یک جنگ و دعوای تمام‌عیار را پایه‌ریزی می‌کنند. تصور مرد هم این است که زن قصد دعوا دارد، درحالی که زن هم از لحن تهاجمی همسرش آزرده خاطر می‌شود و می‌خواهد در برابر آن از خودش دفاع کند و فکر می‌کند توجیهات همسرش بی‌مورد است. به این ترتیب با شکل‌گیری بعضی سوءتفاهمات، نخستین اختلافات شکل می‌گیرند.
 
ریشه‌یابی اختلافات
دکتر نجابتیان می‌گوید: پژوهش‌ها نشان داده‌اند که زن و شوهرها اغلب هنگام گفت‌وگو متوجه منظور همدیگر نمی‌شوند، به این صورت که زن‌ها معمولا از کلمات بیشتری نسبت به مردان استفاده می‌کنند، زن‌ها چیزی حدود 25 هزار کلمه و مردها 15 هزار کلمه در یک پروسه زمانی روزانه حرف می‌زنند.

مشکل اصلی هم در اینجاست که مردها این کلمات را قبل از این‌که از محل کار به خانه برگردند، استفاده کرده‌اند، در صورتی که خانم‌ها معمولا شب‌هنگام دوست دارند صحبت کنند و داستان‌های زیادی برای گفتن دارند. مثلا اگر شما از موی خانمی تعریف کنید شاید او بتواند درباره تمام جزئیات موضوع تعریف کند، درحالی که مردان بیشتر برای تبادل اطلاعات با یکدیگر حرف می‌زنند، یعنی درواقع با حرف زدن می‌خواهند واقعیات را رد و بدل بکنند و بیشتر هدفشان این است که اطلاعات همدیگر را محک بزنند.

به این ترتیب باید پذیرفت‌ میزان بالایی از این اختلافات مربوط به جنسیت افراد است، اما این باعث نمی‌شود که ما فکر کنیم چون خیلی با هم تفاوت داریم، پس نمی‌توانیم با ‌یکدیگر ارتباط خوبی داشته باشیم. برای همین هم قبل از هر چیز باید نسبت به یکدیگر شناخت پید‌ا‌ کنیم و خودمان را در بهترین‌ موقعیتی قرار دهیم که بتوانیم ‌ارتباط خوبی ایجاد کنیم، و این مستلزم بخشش و داشتن انعطاف در مقابل یکدیگر است.
 
تفاوت‌های آوایی
تفاوت آهنگ صدای زن و مرد نیز گاهی باعث توجه نداشتن آنها‌ به حرف‌های همدیگر می‌شود. آهنگ‌ صدای‌ زن‌ها اغلب متغیرتر از مردان است و زنان از تنوع و گوناگونی بیشتری در آهنگ حرف زدن‌هایشان برخوردارند. به طور کلی زن‌ها شنوندگان خوبی هستند، درحالی که مردان این‌گونه‌ نیستند. دکتر نجابتیان در این‌باره می‌افزاید: برای زن‌ها گفت و شنود و حرف زدن، وسیله‌ای برای همدلی و برقراری ارتباط عاطفی است، در صورتی که برای مردها گفت‌وگو بیشتر وسیله‌ای برای برقراری ارتباط و تبادل اطلاعات است.

مرد‌ها معمولا ترجیح می‌دهند با زبان بدن خود با همسرشان ارتباط برقرار کنند، در صورتی که زنان‌ می‌خواهند با کلامشان با همسر خود ارتباط برقرار کنند. بنابراین با توجه به این‌که مرکز گویش زن‌ها در دو نیمکره قرار دارد، به همین دلیل برای صحبت کردن نیز از هر دو نیمکره خود استفاده می‌کنند، درحالی که مرکز گویش مردان در نیمکره چپ قرار دارد و نسبت به مرکز گویش زنان کوچک‌تر است، برای همین هم هست که دختران از کودکی زودتر شروع به حرف زدن می‌کنند و پسرها دیرتر حرف می‌زنند.

زنان در برقراری ارتباط، گوش دادن و فراگیری زبان قوی‌تر از مردان عمل می‌کنند، درحالی که مردان در برقراری ارتباط ضعیف‌تر هستند. این موارد تفاوت‌هایی هستند که در نحوه ارتباط کلامی بین مرد و زن وجود دارد.
 
برای برقراری مکالمه موفق، گوش‌هایمان را تیز کنیم
اما باید ببینیم با توجه به همه این اختلافات، چگونه می‌توانیم مکالمه خوبی د‌اشته باشیم. دکتر نجابتیان عقیده دارد‌، یکی از مسائل مهم در این زمینه این است که توجه داشته باشیم، افراد (بویژه مردان) وقتی می‌خواهند صحبت کنند، انگار گوش‌هایشان را بسته‌اند و به حرف‌های طرف مقابلشان زیاد گوش نمی‌کنند! بنابراین باید دید، چگونه می‌توان مردها را علاقه‌مند کرد که به حرف‌های همسرانشان خوب گوش بدهند. یکی از مهم‌ترین راه‌های آن هم، این است که زن‌ها شفا‌ف و به طور مشخص و واضح حرف بزنند، نه در ابهام و با کنایه و داستان‌سرایی! یعنی بهترین کار این است که از ابتدا منظور و مفهوم نظر خود را بگویند.

 


زنان و مردان در بسیاری از موارد از جمله چگونه اندیشیدن، صحبت کردن و رفتار‌های خود، با یکدیگر متفاوتند

 

شفاف و واضح سخن بگوییم
ما ‌باید سعی کنیم تا جایی که ممکن است واضح و شفاف صحبت کنیم، یعنی هر چیز‌ی را ‌می‌گوییم، به آن اشاره می‌کنیم یا قصد داریم واقعا نتیجه درستی از آن بگیریم، حتما دقیق بررسی کنیم. اگر طرف مقابل ما بدرستی متوجه منظور ما نشد، بهتر است آن را به طور کامل و موجز توضیح بدهیم، ولی بیش از حد موضوع را مهم و کسل‌کننده جلوه ندهیم. موضوع مهم دیگر، آن است که بسیاری از اوقات طرف مقابل متوجه منظور اصلی حرف‌هایی‌که ما می‌زنیم، نمی‌شود. به‌همین خاطر ما باید نقطه ابهامی باقی نگذاریم و کاملا شفاف صحبت کنیم.
 
به حرف‌های همدیگر توجه کنیم
گاهی افراد در خانواده‌هایی زندگی کرده‌اند، که حرف‌های والدینشان برای آنها چیزی‌ جز تحقیر‌ شدن، طعنه زدن و دستور دادن به همراه نداشته است. بنابراین سعی می‌کنند خودشان از صحبت کردن طفره بروند و این موضوع در مردان بیشتر از زنان دیده می‌شود، اما ‌برای این‌که ما بتوانیم از این‌گونه افراد، شنونده‌های فعال و علاقه‌مندی بسازیم، یعنی آنها را ترغیب کنیم تا از گفت‌وگوی سالم و سازنده استقبال کنند، نخست باید ببینیم آنها از گفته‌های ما چه برداشتی دارند و در واقع چه می‌شنوند.

گاهی ما حرفی می‌زنیم، درحالی که طرف مقابل ما متوجه حرف‌های ما نمی‌شود و این نشان‌دهنده آن است که این ارتباط یکطرفه برقرار شده است. دلیل آن هم این است که، بعضی افراد، بویژه خانم‌ها، بیش از حد درباره یک موضوع حرف می‌زنند و به اصطلاح آن را کش می‌دهند، در صورتی که خودشان به حرف‌های طرف مقابل گوش نمی‌کنند و توجهی به آنها ندارند.

دکتر نجابتیان می‌گوید: گاهی فقط برایمان مهم است که خودمان حرفمان را بزنیم، بدون این‌که به دیگران توجهی داشته باشیم، یعنی باز هم می‌توان گفت که لحن کلام در چگونگی ارتباط موفق بسیار مهم است. مثلا وقتی زنی با زبان امری و دستوری با همسرش صحبت می‌کند، چیزی که آن مرد می‌شنود، این است که همسرش دارد به او دستور می‌دهد. برای همین سعی می‌کند گوش خود را بر این‌گونه حرف‌ها ببندد. در این حالت، باید تاکتیک و روش خود را عوض کنیم و به نوعی شیوه حرف زدنمان را تغییر دهیم. مثلا وقتی زنی تقاضایی دارد، باید خیلی محترمانه و واضح آن را مطرح کند و مطمئن شود که همسرش چه شنیده و در واقع نوع ارتباط‌شان باید کاملا مشخص شود و همچنین با‌ید‌ دید‌ کجاها نقاط ابهامی برایمان باقی مانده است.
 
توجه به انگیزه‌های یکدیگر
توجه داشته باشیم که ما چه خودمان گوینده باشیم و چه شنونده، باید تمام حرف‌هایی که بین دو طرف رد و بدل می‌شود، برای هر دو کاملا واضح و شفاف باشد، تا جایی که انگیزه‌ها و نیات همدیگر ‌را متوجه شویم و بدانیم که واقعا هدفمان از درخواست‌هایی که از همدیگر داریم و هر پیامی که به همدیگر می‌دهیم، چیست.

مثلا زمانی که شوهرتان فکر می‌کند شما همیشه به گونه‌ای آمرانه با او حرف می‌زنید و به این ترتیب او را آزار می‌دهید، شما نباید بسادگی از این موضوع بگذرید، بلکه باید ببینید پشت این کلمات چه چیزهایی پنهان شده که همسرتان را ناراحت می‌کند. یا زمانی که مردی اصلا به حرف‌های همسرش گوش نمی‌دهد و ترجیح می‌دهد تلویزیون ببیند یا روزنامه بخواند، باید فهمید که پشت این‌گونه رفتارها، چه چیزی نهفته است. آیا به این دلیل نیست که از همسرش دلخور است یا احساس می‌کند زنش می‌خواهد او را کنترل کند یا حرف خودش را پیش ببرد.

همین موضوع باعث می‌شود، ارتباط به این صورت بشود. وقتی متوجه انگیزه‌های واقعی همدیگر شویم، کمتر هم دچار سوءتفاهم می‌شویم و بیشتر به همدیگر توجه می‌کنیم.
 
به تفاوت‌هایمان توجه کنیم
زن و مرد در زندگی زناشویی تفاوت‌هایی با همدیگر دارند که حتما باید از آنها آگاهی‌ داشته باشند.

مثلا یک زن یا شوهر باید بدانند، با توجه به تفاوت‌هایی که دارند، می‌توانند مکمل یکدیگر باشند. اگر مردها در تکلم ضعیف‌تر‌هستند، وقتی با زنی ازدواج می‌کنند، درواقع می‌خواهند به نوعی خود را کامل‌تر کنند و تبدیل به واحد کامل‌تری شوند. حتی گاهی این تفاوت‌ها می‌توانند جذابیت نیز داشته باشد، کما اینکه زن و مرد قبل از این‌که زیاد از زندگی زناشویی‌شان بگذرد و رنجش‌ها و مسائلی پیش بیاید که این رابطه را مختل کند، گاهی از تفاوت‌ها استقبال می‌کنند و آنها را مثبت می‌بینند. در صورتی که بعد از چند سال یا چند ماه، همین موضوع برایشان نقطه‌ای منفی، و ضعف طرف مقابل قلمداد می‌شود. ما درواقع باید به یک موضوع بسیار مهم، توجه کنیم و آن این است که در یک رابطه طولانی‌مدت، چیزی که باعث می‌شود مرد در لاک خود فرو برود و توجه زیادی به زنش نداشته باشد یا زن مدام غر بزند و در حال ایراد گرفتن باشد، درواقع این رنجش‌هایی است که بین آنها اتفاق می‌افتد، چون خیلی اوقات زن و مرد از مهارت‌های لازم برای برقراری ارتباط موفق برخوردار نبوده‌اند.
 
دلایل خاموشی و سرد‌ی
ولی حالا چگونه می‌شود دو نفر که در آغاز حرف‌های زیادی با هم داشته‌اند، بتدریج خاموش می‌شوند، کم‌کم حرف زیادی برای گفتن ندارند و رابطه آنها با سکوت توام‌ می‌شود؟!

درواقع می‌توانیم بگوییم یک رابطه زناشویی‌، درست‌ مانند مثلثی است که سه ضلع دارد. یکی از اضلاع آن شیفتگی یا اشتیاقی است که دو طرف به همدیگر دارند، یعنی ‌دوست دارند هر لحظه در کنار همدیگر باشند و با هم صحبت کنند، چون برای همدیگر جذابیت دارند. ضلع دیگر‌ آن تعهدی ‌است که دو طرف نسبت به همدیگر دارند، زیرا شیفتگی و جذابیت منجر به ایجاد تعهد بین دو طرف ‌می‌شود. همچنین کم‌کم ‌نسبت به مسائل و مشکلات یکدیگر بی‌تفاوت نمی‌مانند.ضلع سوم نیز صمیمیتی است که بعد از مدتی بین دو نفر ایجاد می‌شود. بنابراین یک رابطه زناشویی خوب، رابطه‌ای است که سه ضلع شیفتگی، صمیمیت و تعهد‌ به یک میزان در رابطه برقرار باشد. اما گاهی هم در روابط، مشکلاتی پیش می‌آید که صمیمیت یا تعهد از بین می‌رود و درواقع با از بین رفتن یا کمرنگ شدن هر کدام از اضلاع، رابطه با مشکلاتی مواجه می‌شود. بنابراین، اگر ما بتوانیم به گونه‌ای رفتار کنیم که این سه بعد، یا سه ضلع مهم در رابطه، با مشکل مواجه نشود و همچنان این عوامل مهم پررنگ باقی بمانند، رابطه رو به سردی و خاموشی نمی‌گراید.

ولی گاهی افراد برای تامین بعضی از خواسته‌های خود، عوامل و اضلاع اصلی مثلث را نادیده می‌گیرند و نسبت به آنها بی‌توجه می‌شوند. همین موضوع هم باعث می‌شود که رابطه کم‌کم با مشکلاتی همراه شود. در این صورت هر کدام از طرفین، تعابیر خاصی از رابطه برای خود خواهند داشت، که در بسیاری از موارد هم، برداشت درستی از کارهای یکدیگر ندارند و اغلب دچار سوءتفاهم می‌شوند. به این ترتیب، افراد حتی گاهی نه ‌حرفی برای گفتن با همدیگر دارند و نه اعتمادی به یکدیگر.
 
چه باید کرد؟
اما راهکار‌های‌ عملی برای تعدیل این‌گونه موارد، و برخوردار بودن از یک گفت‌وگوی سالم و موثر و خوب، این است که به این نکات مهم توجه داشته باشیم:

در صحبت کردن زیاده‌روی نکنیم، دائم از هم ایراد‌ نگیریم و انتقاد نکنیم ‌و همیشه حق را به جانب خودمان ندانیم، تا طرف مقابل هم بتواند درصدد دفاع از خود برآید. ضمن این‌که مظلوم‌ نمایی در رابطه نیز، به نوعی گفت‌وگو را با مشکل مواجه می‌کند. زیر‌ا طرف مقابل نمی‌تواند متوجه منظور اصلی ما شود. بهترین کار این است که پیام و منظور خود را به طرف مقابلمان بگوییم، و روی حرف خودمان هم بمانیم تا او متوجه منظور واقعی ما بشود.

گاهی بعضی افراد (بویژه خانم‌ها) اعتراض می‌کنند، و‌لی بعد از مدتی پشیمان می‌شوند، باید قبل از حرف زدن به نوع کلام خود فکر کنیم، پشیمانی گاهی سودی ندارد. مرز صمیمیت و بی‌احترامی به همدیگر نزدیک است و ما معمولا آن دو را اشتباه می‌گیریم و فکر می‌کنیم چون با همسر خود صمیمی هستیم، می‌توانیم هر گونه که می‌خواهیم با او صحبت کنیم، درحالی که این موضوع اصلا درست نیست، و یکی از مهم‌ترین دلایل انجام مکالمات ناموفق است.


دوشنبه 96 آبان 22 , ساعت 10:53 صبح


چگونه یک رابطه عاطفی را تمام کنیم؟


تمام کردن یک رابطه عاطفی به هیچ وجه ساده نیست

 

تمام کردن یک رابطه عاطفی به هیچ وجه ساده نیست. اما یادتان باشد که قبل از هر تصمیمی، خوب در مورد دلایلی که به خاطر آن دارید از عشق زندگی تان می گذرید، فکر کنید. این را هم در نظر بگیرید اگر چه در حال حاضر او را نمی خواهید اما روزی او عشق زندگی تان بوده است، پس در تصمیمات خود صادق باشید.

با رعایت نکاتی که در اینجا برایتان آورده ایم، می توانید آسان تر و با آسیب کمتری رابطه عاطفی خود را به پایان برسانید.

1.در مورد تصمیمی که می گیرید، مطمئن باشید
اگر بین شما و شریک زندگی تان مشکلی هست، بهتر است قبل از این که یک طرفه در مورد اتمام رابطه تصمیم بگیرید، با شریک زندگی خود گفتگو کنید. اگر پس از آن واقعا بر تصمیم تان مصمم هستید، فهرستی از دلایل جدایی خود را بر کاغذ بنویسید و اگر اطمینان یافتید که هیچ راه حلی برای آنها وجود ندارد، آنوقت تصمیم درست را بگیرید.

2.هنگام عصبانیت تصمیم نگیرید
هنگامی که از دست شریک زندگی خود عصبانی هستید یا خودتان را بابت اتفاقی که افتاده سرزنش می کنید یا حتی اگر روزهای سختی را پشت سر گذاشته اید و در آرامش کافی به سر نمی برید، از گرفتن تصمیم در مورد رابطه عاطفی تان به شدت خودداری کنید. قبل از گرفتن همچین تصمیم مهمی، با افراد قابل اعتمادی که از رابطه شما باخبر و به اخلاقیات تان آگاهند نیز مشورت کنید.

اگر تصمیم بر جدایی گرفته اید، قبل از آن که این موضوع را با دوستان صمیمی تان مطرح کنید، آن را با شریک زندگی تان در میان بگذارید. بهتر است که او این موضوع را از زبان خود شما بشنود تا افرادی دیگر.

3.زمان و مکان را آگاهانه انتخاب کنید
اگر می خواهید در مورد جدایی صحبت کنید، سعی کنید این اتفاق در بهترین زمان و مکان بیافتد. این کار را هنگامی که شریک زندگی تان مجبور است به محل کار یا جلسه ای مهم برود، انجام ندهید. هر دوی شما باید در آرامش باشید. تعطیلات زمان خوبی برای این کار است.
سعی کنید آخرین قرارتان را در رستوران یا کافه ای که به آن علاقه دارید، نگذارید. مکانی را انتخاب کنید که هیچ اهمیتی برای هردوی شما ندارد.

4.حضوری از هم جدا شوید
از شریک زندگی تان به گونه ای جدا شوید که لایق اش هستید. مهم نیست که چقدر از دست او ناراحت یا عصبانی هستید، سعی کنید این کار حضوری باشد.

صحبت کردن در مورد جدایی تنها زمانی از طریق تلفن قابل قبول است که فاصله مکانی شما بیش از حد باشد و قادر نباشید برای مدت طولانی یکدیگر را ملاقات کنید. اگر هم احساس می کنید که او فردی عصبی است که ممکن است آسیبی به شما برساند، تمام کردن رابطه از راه دور عاقلانه است.

5.سر حرف تان بمانید
اگر واقعا تصمیم شما جدایی است، بر آنچه فکر می کنید درست است مصمم باشید و از حرف تان کوتاه نیایید. اگر شریک زندگی تان احساس کند که بر تصمیم تان قاطع نیست و آن را به شوخی و مسخره می گیرد، نتیجه آن بدتر از قبل خواهد شد.

از گفتن جملاتی که طرف مقابل تان تصور کند ممکن است در آینده بار دیگر بتواند در کنار شما باشد، خودداری کنید.

اگر فکر می کنید که گفتن جملاتی مانند «من خودم هم در حال حاضر آمادگی این کار را ندارم» از درد او می کاهد، اشتباه کرده اید. این جملات تنها درد او را تشدید می کند پس هم با خود و هم با او صادق باشید.

6.صادق باشید اما بی رحم نه
بدترین دلیلی که از نظر طرف مقابل تان می تواند یک رابطه عاطفی را به پایان برساند، این است که شما به او علاقه نداشته و فکر می کنید که او فرد ایده آل شما نیست. اگر واقعا دلیل شما این است، بهتر است صادق باشید اما سعی کنید با مهربانی این جملات را به زبان آورید.


دلایل جدایی خود را بیان کنید اما لازم نیست به جزییات بپردازید و دوباره مسائل گذشته را بیرون بکشید و در مورد آنها بحث کنید، مگر این که طرف مقابل تان واقعا حرف های شما را نفهد و کاملا گیج شده باشد. یادتان باشد که مطرح کردن مشکلات گذشته تنها نمک پاشیدن به زخم هایتان است.

طوری صحبت نکنید که طرف مقابل تان احساس خرد شدن و کوچک شدن کند. به عنوان مثال نگویید: «من یک مرد\زن واقعی می خواهم» به جای آن بگویید: «به نظر من تو باید اعتماد به نفس ات را بالا ببری»

 



قبل از تمام کردن رابطه، خوب در مورد دلایلی که از عشق زندگی تان می گذرید، فکر کنید

 

7.خودتان را برای هر عکس العملی آماده کنید
شریک زندگی تان پس از شنیدن حرف های شما ممکن است هر عکس العملی از خود نشان دهد، عصبانیت، ترس، ناراحتی، شوکه شدن و غیره... خودتان را برای هر عکس العملی آماده کنید.

اگر او عصبانی شد، سعی کنید که با آرامش سخن بگویید و او را هم آرام کنید. اگر کنترل خودش را از دست داد، او را برای مدتی تنها بگذارید تا دوباره به حالت نرمال خود باز گردد اما قبل از ترک اتاق این اطمینان را به او دهید که پس از آرام شدن اش، باز خواهید گشت.

اگر لازم است او را آرام کنید. اگر هم نگران تنهایی اش هستید، با یکی از دوستان یا اقوام اش تماس بگیرید تا نزد او بیاید.

اگر طرف مقابل تان می خواهد که با شما گفتگوی بیشتری کند، به او بگویید که این کار را برای آرامش او انجام خواهید داد اما بر تصمیم خود راسخ هستید و آن را تغییر نمی دهید. در صورتی که او با شما تماس گرفت، گوشی را بردارید و به تمام سوالات اش صادقانه پاسخ دهید اما سعی کنید مکالمه خود را هر چه سریع تر به پایان برسانید تا حرف هایتان به دعوا نکشد.

8.برای آینده خود برنامه ریزی کنید
بهتر است جنبه منفی این اتفاق را کنار گذاشته و روی نکات مثبت آن تاکید کنید. به عنوان مثال این رابطه را فرصتی برای رشد، یادگیری و شناخت افراد بپندارید و از آن درس بگیرید.

اگر دوستان مشترکی دارید، سعی کنید تا مدتی از آنها دور بمانید تا همه چیز برایتان عادی و بی تفاوت شود.

اگر هر دوی شما به یک کافه یا رستوران یا حتی پارک علاقه دارید، برای مدتی از رفتن به این مکان ها خودداری کنید.

اگر وسیله ای متعلق به او دست شماست، بهتر است همین حالا او را پس دهید تا مجبور نباشید بعدها این کار را انجام دهید و بار دیگر خاطرات خود را پر رنگ کنید.

9.سعی کنید رابطه خود را به عنوان دو دوست معمولی ادامه ندهید
بهتر است قید برقراری ارتباط به عنوان دو دوست معمولی را پس از جدایی بزنید زیرا این کار تنها نمک به زخم تان می پاشد. اگر هم می خواهید این کار را انجام دهید، بگذارید چند ماه یا حتی سال از آخرین دیدارتان بگذرد.

10.به خودتان زمان دهید
فردی که یک رابطه عاطفی را بهم می زند، به اندازه فرد دیگر، غصه دار است. سعی نکنید پس از جدایی جشن بگیرید و نشان دهید که هیچ اتفاقی نیافتاده است. به خودتان زمان دهید و در موزرد آنچه اتفاق افتاده و آنچه می خواهید در آینده اتفاق افتد، فکر کنید. ببینید چه کارهایی شما را خوشحال می کند و به دنبال شان بروید.

اگر دوست دارید که چند روز تنها در خانه بمانید و گریه کنید، اشکالی ندارد اما پس از آن به دنیای واقعی خود بازگردید و زندگی را از سر بگیرید.

صحبت کردن با یک دوست در این شرایط می تواند به شما کمک فراوانی کند.

11.از رابطه ای که در گذشته داشته اید، لذت ببرید
پس از گذشت چند هفته یا حتی ماه، حال شما به تدریج رو به بهبودی می رود. در طول این مدت سعی کنید از هر آنچه شما را یاد او می اندازد، خودداری کنید. زمانی که حالتان کاملا خوب شد، تغییراتی به زندگی خود دهید. به عنوان مثال به سفر بروید، سرگرمی های جدیدی برای خود بسازید، دکوراسیون خانه تان را تغییر دهید یا در کلاس های گوناگون ثبت نام کنید. آن وقت می بینید که زندگی هنوز هم در جریان است.


دوشنبه 96 آبان 22 , ساعت 10:51 صبح


ای کاش زن زندگی ام این رازها را می دانست!!!

انتظارات مردان و زنان از همدیگر در زندگی زناشویی بسیار متفاوت است

 

انتظارات مردان و زنان از همدیگر در زندگی زناشویی بسیار متفاوت است. در این مقاله قصد داریم انتظاراتی که مردان در زندگی زناشویی از همسرشان دارند را بیان کنیم.


انتظارات مردان در زندگی از همسرشان چیست؟
1 – مرا تحسین کن.
2 – می دانم که همیشه با من موافق نیستی و برخی از تصمیم هایم را نمی پسندی، اما همیشه تاکید کن که عاشقم هستی.
3 – سعی کن نیازهای مهم مرا برطرف کنی، مثل نیاز جنسی و صداقت.
4 – مرا همین طور که هستم بپذیر و سعی نکن مرا تغییر دهی.
5 – طوری با من رفتار کن که احساس کنم بی همتا هستم. گاهی مردها مثل پسربچه ها می شوند.
6 – اگر می خواهی با من حرف بزنی، اول از من بپرس که در حال و هوای گفت و گو هستم یا نه. اگر نیستم، اصرار نکن.
7 – ما مردها گاهی به غار خودمان پناه می بریم. کمی به من زمان بده تا از غارم بیرون بیایم؛ آن گاه خودم به سوی تو خواهم آمد.
8 – وقتی گیج و سردرگم هستم به من نگو چه کار باید بکنم. وقتی در این حالت هستم سعی کن به نحوی مرا به مسیر مناسب برگردانی.
9 – هرگز مرا با شوهر دیگران مقایسه نکن.
10 – کارم برایم مهم است و من به آن نیاز دارم. زمانی که از کارم رضایت دارم، درباره چیزهای دیگر نیز احساس خوبی دارم.
11 – درک کن که برای کسب آرامش نیاز دارم تلویزیون تماشا کنم، به خصوص مسابقه فوتبال.
12 – درک کن که خیلی دوست دارم گاهی برای رابطه جنسی پیشقدم شوی.
13 – سعی نکن برای هر کاری که می کنم مرا سوال پیچ کنی و از من توضیح بخواهی. به قضاوتم احترام بگذار.
14 – به پدر و مادرم و خانواده ام احترام بگذار.
15 – زمانی که عصبانی می شوم، سعی کن صبور باشی.
16 – هرگز تصور نکن از قبل درباره هر حرفی که به تو می زنم فکر کرده ام. از این رو، مرا سرزنش نکن چرا حرفی زده ام که تو را عصبانی کرده است.
17 – نزد خانواده خودم و خانواده خودت و دوستانم از من بد گویی نکن.
18 – بیشتر مسایلی که بین من و تو می گذرد، محرمانه است؛ قرار نیست دیگران از آن مطلع باشند.
19 – وقتی با لحن پرتوقع حرف می زنی، چیزی جز این نمی شنوم که به اندازه کافی مفید نبوده ام و در را ضی کردن تو ناکام شده ام.
20 – تا زمانی که به طور مستقیم از تو درخواست توصیه نکرده ام، یعنی خواهان هیچ توصیه ای نیستم. توصیه هایی که در این جور مواقع می کنی باعث می شود احساس کنم می خواهی برای من تعیین تکلیف کنی.
21 – خواهشم از تو این است که هرچه را می خواهی، از من درخواست کن؛ چون به طور غریزی نیازهای تو را به یاد نمی آورم.
22 – به یاد داشته باش که من دوست دارم کارهایی شخصی مختص خودم داشته باشم که تحت اختیار خودم باشد.
23 – من بیشتر دوست دارم کارهایی را برایت انجام دهم که خودم آنها را انتخاب کرده باشم، نه این که مجبور باشم انجامش دهم.
24 – اگر گاهی پیش می آید که از تو فاصله می گیرم و بی توجهم، خیال نکن تو را دوست ندارم بلکه بی توجهی ام شاید نشانه این باشد که تحت فشار و تنش هستم.
25 – اگر در رابطه جنسی رضایتم تأمین شود، هر نوع دلخوری و فشار عصبی و تنش که در من وجود دارد، ناپدید خواهد شد.

 

انتظارات مردان از زنان

یکی از انتظارات مردان از زنان این است که آنها را باور کنند

 

26 – ما مردها فقط خواهان رابطه جنسی نیستیم بلکه خواهان عشق هستیم و تنها راهی که می توانیم عشقمان را ابراز کنیم، رابطه جنسی است.
27 – وقتی به داشتن رابطه جنسی با من اشتیاق نشان می دهی، این پیام را به من می رسانی که پذیرای من هستی و به من اعتماد داری. بدین طریق می توانم احساس قدرت کنم.
28 – اگر نتوانم «نه» بگویم احساس می کنم تحت سلطه هستم. وقتی آزادی «نه» گفتن را داشته باشم، احتمال «بله» گفتنم بیشتر می شود.
29 – گاهی با هم جر و بحث و دعوا می کنیم؛ چنین چیزی طبیعی است. اما مراقب حرف هایی که به من می زنی باش و هرگز خیال نکن دیگر دوستت ندارم.
30 – همان طور که تو عاشق گل گرفتن هستی، من هم دوست دارم چند ساعتی با دوستانم خوش باشم؛ اما مطمئن باش با شوق و ذوق و انرژی بیشتری نزد تو برخواهم گشت.
31 – قرار نیست همه کارها را با هم انجام بدهیم. اگر من می خواهم تلویزیون تماشا کنم و تو دوست داری به سینما یا خرید بروی، بهتر است هرکدام به فعالیت مورد علاقه خودمان بپردازیم.
32 – این حقیقت را بدان که من ذهن خوان نیستم. پس اگر خواسته و نیازی داری، به من بگو.
33 – گاهی به طور غیرمنتظره بغلم کن و به من ابراز عشق و علاقه کن.
34 – هرگز در حین ارتباط جنسی تحقیرم نکن، سرزنشم نکن، مرا ناتوان نخوان و نگو که مرد نیستم.
35 – می دانم تو مادرم نیستی، اما گاهی دوست دارم بچه شوم و تو خواسته های مرا برآورده کنی.
36 – هرگز خیال نکن من آدم کامل و بی نقصی هستم. اما بدان که تمام سعی ام را می کنم تا قهرمان زندگی ات باشم.
37 – همیشه مرا منبع آرامش، شادی و سرگرمی ات ندان. گاهی هم باید بتوانی برای خودت شوهری کنی.
38 – به یاد داشته باشد که من عاشق زنی قوی و توانمند و مستقل هستم، نه زنی نیازمند و وابسته.
39 – هرگز سکوت مرا به اشتباه تفسیر نکن. سکوتم به معنای بی توجهی به تو نیست بلکه در واقع می خواهم بگویم: «هنوز نمی دانم چه بگویم. اما دارم درباره اش فکر می کنم.»
40 – وقتی در حال فکر کردنم یا در غارم فرو رفته ام، سعی نکن از من انتقاد کنی، به من راه حل نده، از من نخواه احساساتم را بیان کنم، به حالم تاسف نخور. فقط به من زمان بده.
41 – گاهی احساس می کنی از تو فاصله گرفته ام. این امر طبیعی است چون من به استقلال نیاز دارم. اما پس از مدتی به سوی تو بازمی گردم چون به عشق و صمیمیت تو نیاز دارم.
42 – احساساتت را با من در میان بگذار و اجازه نده روی هم انباشته شوند، مبادا ناگهان منفجر شوند.
43 – برایم خیلی مهم است که به قدرت و توان مردانگی ام باور داشته باشی و بدانی که می توانم از پس مشکلات بربیایم.
44 – به من برای رشد و تغییر کمک کن. این بدان معنا نیست که مرا سرزنش و در موردم قضاوت کنی، من زن زندگی می خواهم نه زن ایرادگیر.
45 – برایم غذاهای خوشمزه درست کن، با این کار بیشتر احساس عشق می کنم.
46 – به من اجازه بده گاهی به تنهایی یا با دوستانم به مسافرت بروم، همان طور که من چنین فرصتی به تو می دهم.
47 – وقتی به بچه ها ویتامین می دهی، مرا هم فراموش نکن!
48 – به من فرصت بده عشق ورزیدن را بیاموزم و درمورد تو به کار ببرم.
49 – وقتی مشکلی داری به من بگو. درست نیست به من بگویی مشکلی ندارم و سپس از من توقع داشته باشی حدس بزنم مشکلت چیست.
50 – همیشه باورم کن.


دوشنبه 96 آبان 22 , ساعت 10:49 صبح


مامانم اینا-مامانت اینا


دخالت والدین در زندگی فرزندان

برخی از والدین به قصد کمک به فرزند، خواسته یا ناخواسته وارد جزییات زندگی آنها می شوند

 

دخالت والدین در زندگی فرزندان، داستان دیروز و امروز نیست، برخی از والدین به قصد کمک به فرزند، خواسته یا ناخواسته وارد جزییات زندگی آنها می شوند و بجای برداشت باری از دوش زندگی، گره به گره های زندگی شان اضافه می کنند و گاه حتی گره را کورتر و کورتر می کنند!

دخالت والدین در زندگی فرزندان
سارا 25 سال دارد و  یک سالی از ازدواجش با علی می گذرد، او به شدت نسبت به خانواده همسرش حساس و بدبین شده است  از این که مادر همسرش همیشه یک پای ثابت دعواهای آنهاست، احساس نگرانی می کند، او می گوید:  تقریبا تمام درگیری ها و مشکلات ما توسط همسرم به گوش مادرش می رسد و ایشان هم با رویی گشاده برای حل مشکل زندگی دردانه فرزندشان، تنها مرا مقصر بر اختلاف می پندارند و همیشه به آرامش و سکوت دعوتم می کنند! قهر و آشتی های بسیار داریم و مادر همسرم پرونده های قهر ما را ثبت کرده است، گاه به وقت آشتی،  چنان گوشه و کنایه ای به من می زند که متوجه می شوم علت آن، مربوط به همان مساله حل شده ای است که ایشان هرگز نتوانسته است آن را فراموش کند.اگرچه شاید گاهی حق با اوست، اما از این که داستان زندگی ام همیشه در بوق و کرنا باشد، احساس ناامیدی و یاس می کنم؛ استقلال در زندگی مشترک، حق مسلم من و همسرم  است!

حمایت یا دخالت، مساله این است
بین حمایت و دخالت تفاوت بسیار است، اظهار نظرات دلسوزانه و مفید والدین، همیشه به معنای دخالت نیست. شک نداشته باشید والدین شما و همسرتان، در کارشان حس نیت دارند و خواهان خوشبختی و آرامش شما هستند اگر چه شاید گاه، شیوه مناسبی را برای حل مشکلات شما انتخاب نکنند. به خاطر داشته باشید این شما و همسرتان هستید که اجازه می دهید، اظهارنظرات والدین تان رنگ و لعاب دخالت به خود بگیرد، اگر آنان را عاقل و مصلح بر صلاح تان می بینید برای حل مشکلات تان پیشقدم شوید و از آنها درخواست کمک و مشورت کنید و گرنه شایسته است با توافق با همسرتان، در و پنجره زندگی مشترک تان را آن چنان حصاری بکشید که هیچ احدالناسی حتی پدر و مادرتان نیز، بدون موافقت شما، اذن دخول نداشته باشد.


یا من یا پدر و مادرت!
"یا من یا پدر ومادرت!" یکی از آسیب زننده ترین جملاتی است که برخی از زوجین به وقت عصبانیت و یا برای فیصله دادن به درگیری و دعوا، به همسرشان می گویند، غافل از آن که با چنین تهدید نابجایی،خود را در مهلکه ای کشنده تر از قبل قرار می دهند. به خاطر داشته باشید قطع کردن و یا محدود کردن ارتباط با خانواده همسر ، نه تنها تصمیم مناسب و سازنده ای نیست بلکه نتایج ناخوشایند و وخیمی را نیز به بار می آورد. به جای قطع ارتباط می توانید تعداد دفعات رفت و آمد را تغییر دهید و یا زمان حضور خود در خانواده همسرتان را کوتاه کنید، مثلا به جای این که از ظهر مهمان خانه پدری تان باشید سرشب این کار را بکنید و بعد از صرف شام هم قصد بازگشت به خانه را کنید.


گفتگو کنید
برای یک ارتباط کلامی موثر، باید زمان و مکان مناسبی را انتخاب کنید، به وقت دلگیری و یا خستگی هرگز با همسرتان در این باره صحبت نکنید. بهتر است زمانی را به این مهم اختصاص دهید که هر دوی شما از سطح آرامش نسبی برخوردارید و به قدر کافی هم، حوصله چالش کردن با مسائل را داشته باشید. یادتان باشد شنیدن نکات منفی در ارتباط با خانواده، هم برای شما و هم برای همسرتان خوشایند نیست، پس بدون اغراق و مبالغه در مورد دخالت های والدین تان گفتگو کنید، البته لازم است همانطور که از مضرات دخالت های آنها سخن می گویید به این موضوع هم اشاره کنید که اعمال و گفتار والدین خود و یا همسرتان از سرخیرخواهی است اما گاه دلسوزی و ترحم بسیار آنان و یا بی تدبیری و نداشتن اطلاعات کافی شان، باعث ختم به خیر نشدن اتفاقات می شود.

 

محدود کردن ارتباط با خانواده همس

بین حمایت و دخالت تفاوت بسیار است، اظهار نظرات مفید والدین، همیشه به معنای دخالت نیست

 

مراقب حریم خصوصی تان باشید
برخی از زوجین، معنای حریم خصوصی را آن طور که شاید و باید درک نکرده اند و یا شاید خودشان را آنقدر مستقل از خانواده شان نمی بینند که حفظ حریم کنند. بطور حتم، وقتی حد و مرزهای زندگی مشترک مشخص نباشد. هر شخصی، حتی پدر و مادر، خود را محق به این اجازه می داند که به وقت غیر مقتضی نیز، در زندگی زوج، ورود و خروج کند و در باید و نبایدهای زندگی آنان ایفای نقش نماید، بنابراین برای کم کردن دخالت های والدین لازم است حریم خصوصی تان را  حفظ کنید.


یاد بگیرید و تمرین کنید که نه تنها باید در دادن اطلاعات زندگی خصوصی تان محتاط باشید بلکه بین خانواده خود و خانواده همسرتان نیز، فرقی نگذارید. بهتر است در جوی صمیمانه با همسرتان به گفتگو بنشینید و راجع به حریم خصوصی زندگی تان به توافق برسید، مثلا، با همراهی هم، بررسی کنید تا دریابید مطرح کردن اختلافات گذشته با خانواده هایتان چقدر به حل آنها کمک کرده است؟ یا چقدر علنی کردن مسائل،  موجب بدتر شدن و یا بهتر شدن اوضاع زندگی تان شده است؟ شما و همسرتان باید به یقین به درک این مهم دست یابید که اختلاف تان هر آنچه که باشد، سرانجام روزی حل می شود، اما با  در بوق و کرنا کردن مشکلات و  بیان آنها به والدین تان،نه تنها ره به جایی نمی برید بلکه خاطره ای از قهر و دلخوری در ذهن شان حک می کنید که ممکن است به سادگی نیز، قابل گذشت و فراموشی نباشد!


"یا من یا پدر ومادرت!" یکی از آسیب زننده ترین جملاتی است که برخی از زوجین به وقت عصبانیت و یا برای فیصله دادن به درگیری و دعوا، به همسرشان می گویند، غافل از آن که با چنین تهدید نابجایی،خود را در مهلکه ای کشنده تر از قبل قرار می دهند.


استقلال را تقویت کنید
ضعف در اعتماد به نفس و عدم خودباوری و وابستگی بسیار به والدین از جمله عواملی است که باعث می شود  برخی از زوجین گزارش زندگی خصوصی خود را در اختیار والدین شان قرار دهند. معمولا این افراد گمان می کنند نمی توانند بدون مشورت و حضور والدین شان، تصمیمات درست و مناسبی اتخاذ نمایند و توجه بسیار به همین نقص است که منجر به متمایل آنان به دخالت دادن والدین در مسائل شان می شود.


بنابراین برای برطرف کردن این مشکل، باید همسرتان را تشویق کنید تا در شرایط مختلف به صورت مستقل و یا با مشورت با شما، تصمیم گیری کند. شایسته است انتخابهای مستقل او را تشویق کنید و نظرات و عقایدش را معتبر بشمارید. بی تردید با تقویت عزت نفس  همسرتان است که می توانید امیدوار شوید که او در زندگی مشترک هم بتواند با استقلال بیشتری دست به انتخاب بزند.


از سوی دیگر، همسران وابسته به والدین، همیشه و در همه حال متکی به پدر و مادرهایشان خواهند بود و معمولا نیز، آنها را به عنوان مرجع قدرت و کانون حل اختلافات زناشویی شان خواهند شناخت که غالبا هم سروسامان دادن وضعیت زندگی  بخصوص در مواقع اورژانسی، به دست یاری گر آنها مقدور خواهد بود. اگر همسرتان، گزارش تمام امور زندگی، اختلافات و درگیری ها، قهر و آشتی هایتانه را به سمع و نظر پدر و مادرش می رساند، در اولین قدم لازم است او را نسبت به تبعات منفی رفتارش آگاه سازید و سپس اندک اندک مهارتهایی را به کار ببرید که هم به والدین خودتان و هم والدین همسرتان، این مهم را ابلاغ کنید که خانواده مستقلی دارید و می توانید از عهده مدیریت زندگی تان برآیید.


در تنهایی تان خلوت کنید
بعد از هر جر و بحث  و یا درگیری، هرگز خانه را ترک نکنید و یا گوشی به دست نشوید تا گزارش لحظه به لحظه بدهید بلکه بهتر است خود و همسرتان را به خلوتی دعوت کنید و برای چند ساعتی همدیگر را تنها بگذارید. بی تردید در اوج احساسات منفی و یا حتی احساسات مثبت، توانایی حل مساله و تصمیم گیری به حداقل می رسد، بنابراین با تامین چند ساعت تنهایی برای خود و همسرتان، می توانید به فروکش کردن احساسات شدیدتان کمک کنید. آرام تر شدن تان باعث می شود نه تنها تصمیمات عاقلانه تری را اتخاذ نمایید بلکه با قرار گرفتن در موضع عادلانه تر، بهتر می توانید به موضوع اختلافتان بیندیشید و سهم خود و همسرتان را در درگیری ها، روشن تر و صریح تر مشخص نمایید.



لیست کل یادداشت های این وبلاگ